Εις καιρούς, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από έντονον εξωστρέφειαν, όπως οι ιδικοί μας, ο άνθρωπος προτιμά να ασχολήται με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτόν του. Ευχαριστείται να ερευνά τον γύρω του κόσμον και δυσφορεί ή και ασφυκτιά, όταν πρόκειται να βυθομετρήση το εσωτερικόν του.
Εν τούτοις, ευθύς εξ αρχής ο άνθρωπος κατέβαλε προσπαθείας δια να γνωρίση τον εαυτόν του, να μελετήση και να λύση τα προβλήματα, τα οποία τον αφορούν ως ύπαρξιν. Το ερώτημα της Π. Διαθήκης "τι εστιν άνθρωπος, ότι μιμνήσκη αυτού ή υιός ανθρώπου, ότι επισκέπτη αυτόν" (Ψαλμ. η 5) δεικνύει ακριβώς τούτο· την ανησυχίαν του ανθρώπου να λάβη σαφή συνείδησιν της προσωπικότητός του και του σκοπού της ζωής του. Διότι ο άνθρωπος είναι δια τον άνθρωπον ένα μυστήριον! Το μυστήριον-άνθρωπος αγωνίζεται να λύση τα μυστήρια, τα οποία τον περιβάλλουν, ενώ αδυνατεί να συνειδητοποιήση το προσωπικόν του μυστήριον. Τοιουτοτρόπως το πρόβλημα του ανθρώπου είναι το σπουδαιότερον από τα προβλήματα.
