Μετά την εκδοτική έξαρση των τελευταίων χρόνων για τη Σύρα τούτη η μικρή ανθολογία με τα νεοκλασικά της πρωτεύουσάς της, της Ερμούπολης, ας θεωρηθεί σαν μία ακόμη κατάθεση αγάπης στην ιστορία του νησιού(..) Θα 'θελα να μου δώσει κάποιος το κλειδί και ν' ανοίξω κάποτε ένα απ' αυτά τα κλειστά ολομόναχα σπίτια μόνος μου και να τα περιτριγυρίσω μόνος μου και να χαϊδέψω κάθε κόχη και παράθυρο και κάθε πόμολο παραθύρου και πόρτας - και να προσπαθήσω να σκεφτώ πόσες φορές άνοιξαν αυτές οι πόρτες, για ποιές χαρές και πόσες λύπες, τι λόγια αγάπης, ζήλιας, μίσους και εκδίκησης και παρηγοριάς ακούστηκαν εδώ μέσα, πόσοι γεννήθηκαν και πόσοι πέθαναν κοιτάζοντας για τελευταία φορά αυτούς τους τοίχους. Ίσως γίνει κάποτε κι αυτό. Ίσως με λυπηθεί κάποτε κάποιος και μου κάνει το χατίρι. ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ (ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ)