Η εξέταση της τέχνης στο φως της υποδοχή της στην Ελλάδα ανάμεσα στους δυο πολέμους δείχνει ότι διαμορφώνουν ορισμένα σχήματα που μας βοηθούν να κατανοήσουμε αξίες και προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας στο μεσοπόλεμο. Η κυριότερη προτεραιότητα, ο καθορισμός του εθνικού χώρου ιδεολογικά και πολιτισμικά, εκφράζεται πολυσήμαντα και πλούσια επεξεργασμένη στις τέχνες. (. . .) Οι τάσεις που ονομάζονται σ’ αυτή την μελέτη, μοντερνισμός και παράδοση διαμορφώνονται και οι δυο στο πλαίσιο του μοντέρνου κινήματος στην τέχνη. Διαφοροποιούνται όμως ως προς το ότι η ισχυρότερη και πιο διαδεδομένη, η τάση της παράδοσης, επιδιώκει να συνδυάσει τις πλαστικές αξίες του μοντερνισμού με ιδεολογικές αναφορές στον πολιτισμό του ελληνικού κόσμου. Η πρόθεση αυτή αποδίδει πολυάριθμες εκδοχές της ελληνικότητας από τις πιο αφελώς μονολιθικές ως τις πιο ευφάνταστα περίπλοκες. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)