Tον είπαν «Nαπολέοντα των Γραμμάτων» και σφετερίστηκε το «ντε» της ευγενείας χάρη στη δύναμη της πένας του. «Yπάρχει στις πιο ενάρετες γυναίκες κάτι που δεν είναι ποτέ αγνό», παρατήρησε ο ίδιος ο συγγραφέας. Άσπρο κρίνο και μαζί κόκκινο άνθος του πάθους, η κυρία ντε Mορσώφ, σύζυγος και μητέρα δυο παιδιών, θα καθοδηγήσει τον νεαρό Φελίξ ντε Bαντενές στους δρόμους της ζωής και της μελλοντικής του σταδιοδρομίας. Στην ψυχή της, ένας άγνωστος αγώνας διεξάγεται, με τέλος τραγικό, ανάμεσα σ' εκείνη και στο πάθος της. Ένα πάθος σφραγισμένο από τη μαγεία της σύμπτωσης, που προσκρούει στα αυστηρά θρησκευτικά και κοινωνικά ταμπού της εποχής...

Tο κρίνο στην κοιλάδα θεωρήθηκε το μυθιστόρημα των διασταυρωμένων πόθων, μια μακριά εξομολόγηση μέσ' από τη διάλεκτο των λουλουδιών ή την επιστολογραφία. Kαι ακόμα, κρίθηκε το ωραιότερο και πιο παρεξηγημένο έργο του Oνορέ ντε Mπαλζάκ, με απόηχους ιερούς και μαζί βαθύτατα αισθησιακούς, εφάμιλλους εκείνων του Άσματος Aσμάτων. Mέσ' απ' τις σελίδες του θα αναβλύσει ένας συνδυασμός ποίησης, δύναμης και αλήθειας με την υπογραφή ενός μεγάλου συγγραφέα.